خرده‌های بلورین

 

کنار تالاب ایستاده و در ماه چون آیینه‌سنگ گرد و مدور بر سطح زلال آب که صاف و شفاف کریستال‌وار منجمد شده خیره در چهره‌ی خود ثابت می‌نگرد. چیزی از آن خاطره به ذهن آورد و در دم به این سوی و آن سوی نگاه می‌برد و از هر سو چه آن‌سوی یا این‌سوی اشباع از لکه لکه‌هایی بزرگ و ناموزون و برجسته از اشکال نامشخص. لحظه‌ای درنگیده و سروامی‌گرداند و چهره‌ی خود را نزدیک‌تر می‌کشد آن‌گاه ماه شیشه‌وار اشکسته شکسته در چهره می‌شکند و تکه‌خرده‌های بلورین در میان حباب‌ها ریزه ریزه پراکنده می‌ریزد.

 

 

همراه

 

رفته بود آبی تا نیمه‌ی رخشان چهره‌ی پاییز. می‌بارید هاشوروار ریز ریز نم‌نمکی. بازی خودش را داشت. نور نارنجی چراغ‌برق‌های خیابان. در چین و شکن آب‌های زلال گودال‌ها. می‌زدند تلألو مس‌گونه برگ‌های ریخته. می‌کشاند باد خشاخش آن‌ها را به این سوی و آن‌سوی بر روی سنگ‌فرش‌های خاموش خاکستری. می‌آمدیم گام گام.

تر

همراه با تصویر

و واژه.